نامگذاری نوزاد تنها رسمی دیرینه در میان بشر نیست، از سنتهای خدایی است که با آفرینش نخستین آفریده، همراه بوده است. «آدم‏» و «حوا» اولین نامهای بشری است. بعد از آن نیز لازم‏ترین و مهمترین چیزهایی که به آدمی آموخته شد اسمهایی چند بود. وعلم آدم الاسماء (پروردگار به آدم اسمهایی آموخت.)

پس از آن، بشر برای برقراری روابط خود هیچ راهی جز نامگذاری اشخاص و اشیا نداشت. چه اینکه گفتگوها و آموختنهایش جز از طریق شناخت نامها میسر نمی‏شد.

بسیارى دوست دارند بدانند امام در كجا زندگى

 مى‏كند.براى روشن شدن این پرسش باید

محل سكونت امام زمان - علیه السلام -

در چهار دوران به اختصار بررسى شود:

در عظمت زینب کبری همین بس كه ایشان مدتی از عمر خود را پرستار یادگاران آخرین برگزیده خدا بوده است. كودكان بی‏سرپرست و بیماری كه وی عهده‏دار تیمار آنان بود نیاز شدید به عطوفت، محبت و سرپرستی وی داشتند. پس از واقعه كربلا، حضرت سجاد علیه‌السلام سخت مریض و كودكان بی‏سرپرست و یتیم شده بودند و از نظر غذا، آب و امكانات در مضیقه قرار داشتند و در این حال یك پرستار و سرپرست قوی نیاز داشتند و آن حضرت زینب سلام الله علیها بود.

از جمله نشانه‌های ظهور امام زمان (علیه‌السلام) شكل گیری قیامی مردمی از مشرق زمین (ایران) و به پا خاستن رادمردی از سلاله پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) از قم است. مردانی دور او گرد می‌آیند كه قلوبشان در قوت ایمان چونان پاره‌های آهن است و هیچ تندبادی آنان را نمی‌لغزاند.

شیر مردانی كه رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) این چنین توصیفشان كرده است:

نويسنده زبر دست

علم را از هر كس كه بود، مى آموخت و هر روز بر اندوخته هاى علمى و سرمايه هاى فرهنگى اش مى افزود. گاهى مجبور مى شد، براى مدتى شهر و ديار خويش را نيز ترك كند و با شرايط بسيار سختى به كسب دانش ها و مهارت هاى روز بپردازد.

«زمانى بر امّت من خواهد آمد كه مردم از علماء گريزان شوند همان طورى كه گوسفند از گرگ گريزان است، خداوند چنين جامعه اى را به سه نوع عذاب مبتلا مى گرداند: 1 ـ بركت و رحمت خود را از اموال ايشان برمى دارد. 2 ـ حكمفرمائى ظالم و بى مروّت را بر آن ها مسلّط مى گرداند. 3 ـ هنگام مرگ و جان دادن، بى ايمان از اين دنيا خواهند رفت.» (بحارالأنوار: ج 1، ص 172، ح 25)

اشاره:

هزار جهد بكردم كه سر عشق بپوشم

نبود بر سر آتش میسرم كه نجوشم

به هوش بودم از اول كه دل به كس نسپارم

شمایل تو بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم (سعدی رحمة الله علیه)